Βαθιά θλίψη, σιωπηλά δάκρυα και εικόνες που λύγισαν ακόμη και τους πιο δυνατούς εκτυλίχθηκαν σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό, όπου συγγενείς, φίλοι και δεκάδες πρόσωπα από τον χώρο της showbiz, του αθλητισμού και της τηλεόρασης αποχαιρέτησαν τη Γωγώ Μαστροκώστα. Η γυναίκα που για χρόνια έδωσε τη δική της γενναία μάχη με τον καρκίνο έφυγε από τη ζωή στα 56 της χρόνια, αφήνοντας πίσω της μια οικογένεια συντετριμμένη αλλά και μια ολόκληρη γενιά που τη θυμάται ως ένα πρόσωπο γεμάτο δύναμη, χαμόγελο και αξιοπρέπεια.
Ράγισε καρδιές ο Δέλλας
Από νωρίς το πρωί, ο προαύλιος χώρος της εκκλησίας είχε γεμίσει από ανθρώπους που θέλησαν να της πουν το τελευταίο αντίο. Το λευκό φέρετρο, στολισμένο με λουλούδια και στεφάνια, έφτασε λίγο πριν τις 11 το πρωί, με τον Τραϊανό Δέλλα να στέκεται δίπλα του φανερά καταβεβλημένος. Ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής δεν έφυγε στιγμή από το πλευρό της αγαπημένης του, ακόμη και μέσα στην εκκλησία. Παρέμεινε όρθιος δίπλα στο φέρετρο, με σκυμμένο το κεφάλι και τα μάτια χαμένα στη σιωπή του πένθους.
Στην πρώτη σειρά καθόταν η κόρη τους, Βικτώρια, η οποία προσπαθούσε να βρει δύναμη μέσα σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. Δίπλα της, η μητέρα της Γωγώς Μαστροκώστα, η κυρία Σπυριδούλα, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Η στιγμή που αντίκρισε το φέρετρο της κόρης της συγκλόνισε όσους βρίσκονταν εκεί. Σε τραγική κατάσταση βρισκόταν και η αδερφή της εκλιπούσας, Φώφη, η οποία έσπασε σε λυγμούς μόλις μπήκε στον ναό. Ο στενός φίλος της οικογένειας, Χάρης Σιανίδης, προσπαθούσε διαρκώς να τη στηρίξει, ενώ εμφανώς συγκινημένοι ήταν και πολλοί φίλοι της Γωγώς που την είχαν συνοδεύσει σε κάθε στάδιο της ζωής και της περιπέτειάς της.
Το «παρών» στην εξόδιο ακολουθία έδωσαν πρόσωπα από όλους τους χώρους. Ανάμεσά τους η Δέσποινα Βανδή μαζί με τον Βασίλη Μπισμπίκη, ο Αντώνης Ρέμος με την Υβόννη Μπόσνιακ, η Ελένη Πετρουλάκη με τον Ίλια Ίβιτς, ο Τάκης Ζαχαράτος, η Κέλλυ Κελεκίδου, ο Τρύφωνας Σαμαράς, ο Βασίλης Κωστέτσος, αλλά και πολλοί παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές που είχαν στενή σχέση με τον Τραϊανό Δέλλα. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε και η παρουσία του Ντέμη Νικολαΐδη, στενού φίλου του Τραϊανού Δέλλα εδώ και δεκαετίες. Οι δύο άνδρες, που συνδέθηκαν μέσα από την ΑΕΚ και το έπος του Euro 2004, αντάλλαξαν μια σιωπηλή αγκαλιά γεμάτη πόνο και κατανόηση.
Ωστόσο, οι πιο σπαρακτικές στιγμές της ημέρας ήρθαν κατά τη διάρκεια των επικήδειων. Ο Τραϊανός Δέλλας, με εμφανή δυσκολία να συγκρατήσει τη συγκίνησή του, στάθηκε μπροστά στο φέρετρο της γυναίκας με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του και μίλησε με λόγια που ράγισαν καρδιές. Αναφέρθηκε στη δύναμη, την αξιοπρέπεια και τη γενναιότητα που έδειξε η Γωγώ όλα αυτά τα χρόνια. Όσοι βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.
«Άγγελέ μου… αγάπη μου. Έτσι με φώναζες. Έτσι με αποκαλούσες πάντα. Ο φύλακας άγγελός μου εσύ. Στο πεντηκοστό τρίτο γενέθλιο, όταν έμεινα απ’ έξω απ’ το δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν… συνειδητοποίησα ένα πράγμα. Εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει… πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις. Η ομορφιά και η λάμψη σου, μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ.
Μπορεί να μη στάθηκε στα μάτια σου δάκρυ όλα αυτά τα χρόνια για να μην προδοθείς, για να μη σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυα, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό”, γιατί απ’ την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό… τη Βικτώρια.
Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Και το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα. Αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας… κι ευτυχώς είναι ανεξάντλητα. Όλα αυτά τα χρόνια ζήσαμε μια ζωή όπως τη φανταζόμουνα, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα… δε σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα ήσουν προτεραιότητά μου. Γιατί ήσουν το μωρό μου. Σε κάθε τράνταγμα που φώναζες, ήμουν εκεί. Μαζί σου. Ζήσαμε τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά κι αυτές ακόμα, όταν ήμουν μαζί σου, με ένα χαμόγελό σου, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Αλλά και τα πολύ δύσκολα μαθήματα.
Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που κρύβεις μέσα σου. Το “σ’ αγαπώ”, όσο κι αν το πω, είναι πολύ λίγο γι’ αυτό που αισθάνομαι για σένα. Το “ευχαριστώ” είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό, που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου. Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα… “μη φοβάσαι. Θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”.
Και βγήκαμε… όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά, κολυμπούσαμε σε ωκεανό… Αλλά και πάλι, σου είπα… “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου. Εσύ μόνο κολύμπα”. Και το ’κανες. Κι εγώ… θα είμαι εδώ. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο… σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου. Γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα… πέτα ψηλά. Μακριά από κάθε ασθένεια… μακριά από κάθε πόνο… μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου… Αλλά όπου κι αν είσαι… να ξέρεις… η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.Κι ένα κομμάτι ήθελα να πω… που τ’ αφιερώνει ο ένας στον άλλον… “Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω… Αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη ότι πάλι… πάλι, πάλι σε εσένα θα ’ρχόμουνα. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Απ’ την ίδια τη σκανδάλη δε θα φοβόμουνα… Πως για μια φορά και πάλι… θα ξανασκοτωνόμουνα”.
Ένα μεγάλο “ευχαριστώ” που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι, έχετε κάτι μέσα σας απ’ τη Γωγώ. Κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια στιγμή. Να κρατήσετε αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε… επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο… να αγκαλιαστούμε περισσότερο… αλλά δυστυχώς, δε μπορούσαμε. Αυτό θα ’θελα να είναι ένα μήνυμα. Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια. Δε λύγισε ποτέ. Και στέκομαι τόσο μικρός μπροστά της. Σε αυτά που μας έχει μάθει… που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ.
Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μη φαινόταν… μπορεί να μην το έλεγε… αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δε θα πω “καλό ταξίδι”, μωρό μου… γιατί δε θα φύγεις ποτέ. Θα ’σαι μέσα μας… σε όλους μας. Ευχαριστώ πολύ για όλα».
.webp)
